Znalezione i cytowane z „ZAWSZE KWADRAT”

Słońce grzało przyjemnie w twarz.
- Pomilczmy jeszcze trochę. – rzekł Mistrz.
- Tak, Mistrzu. – odpowiedziałem.
- Boszsz… – sapnął – Darowałbyś sobie to “mistrzowanie”! I cicho! – Mistrz rozparł się wygodniej na ławce i z zamkniętymi oczami delektował się promieniami wiosennego słońca.
- Pokaż, co tam masz w tej torbie. Po kolei.
- Hmm… Korpus, wiadomo. To jest bardzo szeroki kąt, robię czasem pejzaże, tu dwie stałki, trzydziestka piątka i pięćdziesiątka. Jasny standardowy zum, tutaj portretówka. Filtry: polar, szara półówka, neutralny, żółty, czerwony i tabaczkowy. Holder, pierścienie mocujące, pierścienie dystansowe do makro, pierścień odwrotnego mocowania. Lampa błyskowa z dyfuzorem i filtrami, pilot no i dwa komplety akumulatorków zapasowych. A! Tu jeszcze mam coś do czyszczenia tego wszystkiego. No i statyw – statyw to podstawa…
Mistrz pogardliwie wydął wargi.
- Używasz tego wszystkiego?
- Od czasu do czasu. Widzisz, jak mam to wszystko, nic mnie nie ogranicza, mogę zrobić każdy temat.
- Zarabiasz na fotografii?
- Nie, przecież wiesz, że jestem tylko hobbystą fotoamatorem.
Mistrz westchnął.
- Błądzisz, synu, oj, błądzisz…
Spojrzałem na niego krzywo z nad torby ze sprzętem.
- Zamknij już ten arsenał, nie męcz moich oczu. Siadaj i słuchaj…
Usiadłem wygodnie.
- Jakby ci tu… – zaczął Mistrz – Lubisz fantastykę, fantasy? Nie? No to polub.
- Czemu?
- Żebyś wiedział kim jest czarodziej.
- Po co?
- Bo powinieneś być czarodziejem. Nie iluzjonistą, kuglarzem, a właśnie czarodziejem. Kuglarz ma te swoje podwójne dna i lustra, omami byle głupca. A czarodziej odrzuca gadżety precz. On używa prawdziwej magii. Czerpie wenę i manę ze światła, używa serca, rozumu, oka. Tworzy zaklęcie, umieszcza je w obrazie. Rozumiesz?
- Eee… Chodzi ci o to, że jest artystą?
- Artystą-srystą. – Mistrz zirytował się. – Boszsz…
Z kwaśną miną Mistrz mrużył oczy patrząc prosto w słońce. Powoli rozluźniał mięśnie twarzy, przyjmował obojętny wyraz.
- Słuchaj… Obciążając się tymi wszystkimi gadżetami, stajesz się kuglarzem. Co najwyżej. Wyćwiczysz się w ich używaniu i będziesz zręczny w mamieniu. Czy chcesz być kuglarzem?
- Nie chcę być żadnym kuglarzem. Ja chcę tylko robić dobre fotografie…
- Dobre-srobre! Co to jest dobra fotografia? Młotek jest dobry do wbijania gwoździ. A fotografia? Jak rozumiesz dobrą fotografię?
- No… Dobra czyli taka, która podoba się ludziom…
- Ludziom? Komu konkretnie?
- Nie wiem, nie myślałem o tym w ten sposób.
- I nie myśl. Jeśli o tym zaczniesz myśleć, nie zostaniesz czarodziejem. Będziesz kuglarzem dla pewnej małej grupy dziwnych osób. A może nawet tylko dla siebie.
- A jak zostać czarodziejem?
- Każdy ma swój sposób na magię.
Mistrz zamilkł, znów rozkoszując się ciepełkiem od słoneczka.
- Co mam więc robić? – niecierpliwie przerwałem ciszę.
- Musisz poczuć magię fotografii. Magię światła, magię cienia. Musisz poczuć radość z poszukiwania źródeł tej magii.
- Jakich źródeł?
- Źródła mogą być wszędzie. Potęga słońca, błękit nieba, refleksy światła na wodzie, błysk w oku twojej dziewczyny, radość dziecka… Dużo tego bardzo. Ale nikt nie odkrył jeszcze wszystkich źródeł magii. Znajdź więc swoje ulubione i czerp z nich, byle szczerze. Szczerość jest bardzo ważna. Bez szczerości będziesz tylko kuglarzem.
- Mistrzu, ale to, co mówisz, brzmi jak kicz.
Mistrz poczerwieniał.
- Nożesz…
Uchyliłem się zręcznie przed ciosem.
- Won!
- Dobrze, już dobrze, po co te nerwy!
- Idź stąd robić te swoje kuglarskie obrazki, bezduszny, małostkowy… fotografiku jeden! I nie zapomnij wszystkiego na plfoto wrzucić!
Nauczyłem się już, że Mistrz czasem mówi jedno, a myśli drugie.
- No to idę sobie, Yodo!
Ostentacyjnie ignorował mnie. Zarzuciłem torbę na ramię, chwyciłem statyw.
- Nagraj mi te filmy, o których ci mówiłem. – rzucił Mistrz przez zęby.
Uśmiechnąłem się do słońca i poszedłem. Gdy zerknąłem przez ramię chwilę później, już go nie było

Odnoszę wrażenie, że ikoną naszych czasów nie jest internet, samochód czy loty w kosmos. Tym, co po nas pozostanie będa miliony, miliony, miliony fotografii. Fotografuja teraz wszystko i wszyscy: banki i sklepy przez kamery przemysłowe, policja w monitoringu miejskim i przez nieszczęsne fotoradary (kto z was został ostatnio Miss czy Misterem obiektywu tej instytucji?) Pstrykają dorośli i młodzież, kobiety i mężczyźni, ale przede wszystkim, ku rozpaczy Pandorry – turyści.

Kiedyś aparaty były droższe, trzeba było kupować klisze, liczyć się z tym, że zabraknie i wybierać obiekty staranniej. Na wyjazd zagraniczny zabierało się kilka klisz, po powrocie człowiek wybierał  najlepsze ujęcia. Teraz pstryknięcie 300 zdjęć dziennie to nie problem. Problem zaczyna się po powrocie.

- Widziałaś nasze zdjęcia z Tunezji? – pyta koleżanka odwiedzana przez Pandorrę.
- Jeszcze nie – wzdycha Pandorra z rezygnacją i pyta głupio: – A już macie odbitki?
- No jeszcze nie.
- A, czyli następnym razem? – w duszy Pandorry budzi sie cichutka nadzieja. Niewiele rzeczy przeraża ją bardziej, niż konieczność obejrzenia setki (żeby tylko) zdjęć opisywanych jako: „ja na basenie, my pod palmą, ja przed sklepem, ja pod oknem hotelu, tu my w restauracji, a zdjęcie robił kelner, mówię ci, ale ciacho (zdjęcia ciacha oczywiście nie ma). 
Gdybyż jeszcze koleżanka pojechała do rezerwatu wymierających nosorożców jawajskich albo opuszczonego i na wpół zasypanego piaskiem osiedla kopaczy diamentów w RPA i zrobiła z tego mini-reportaż, pewnie by się to z chęcią oglądało. Zdjęcia z kurortów, identycznych na całym świecie, a przedstawiające natłuszczone (a często otłuszczone) pół-golasy o różnym stopniu spieczenia jakoś Pandorry nie nęcą.

- Mamy prawie dwa tysiące fotek – szczebiocze koleżanka, a Pandorra czuje, jak ręce zaciskają się jej na poręczach fotela. – W komputerze u dziecka w pokoju, pokażę ci.

Pandorra dochodzi do wniosku, że prędzej przyspawa sobie zadek do fotela, niż da się zagonić  do drugiego pokoju.

- yyyyy… eeee… tego… – komórka mózgowa Pandorry ruszyła na pełnym gazie – Ojjjj, właśnie, no niestety nie mogę obejrzeć. Dostałam jakiegoś uczulenia, zapalenia czy co, nie wiem, ale kilka minut przed monitorem i oczy mi puchna i łzawią. Bardzo żałuję. Ale będziesz miała odbitki, nie?

Grom z jasnego nieba za to kłamstwo w Pandorrę nie strzelił, co świadczy, że nie ma sprawiedliwości. 
Ale co się odwlecze… niestety… A co gorsza nadchodzi sezon na nowe foty.

I oto naszedł czas… Czas zniszczenia i czas powstania. Czas, który sprawia, że teraźniejszosć przechodzi do przeszłości… nieodwracalnie. Bardzo trudne słowo – ale jak bardzo konkretne i nie pozostawiające nuty wątpliowści – NIEODWRACALNIE. Jeszcze chwila i nasz lubiński dworzec pks zostanie znieszony, zburzony, zliwidowany, unicestwiony – nie będzie go… No i co z tego… No niby nic – tak samo jak niby nic się nie stało jak zburzony został sąd w miejscu dzisiejszego domu towarowego, niby nic, tak samo jak zostały zburzony młyn koło pekaesu…. i kamieniczki w rynku… niby nic – tak samo jak zburzono pałac w miejscu skrzyżowania koło tesco…niby nic…

Ale wróćmy do dworca autobusowego…. który za kilka chwil zostanie tylko w pamięci – hmm…. w czyjej pamięci? Mojej…? Twojej?  Dlaczego dopiero teraz zastanawia mnie to, kto zazwyczaj pewnym damskim głosem przez mikrofon niczym litanię, mówił… „Na stanowisko 11 podjedża autobus linii posipiesznych z Zielonej Góry do Wrocławia”… albo… „Na stanowisko 5 podjeżdża autobus do Rawicza przez Szlichtyngową”.

Patrząc na budynek dworca, na poczekalnię,  zastanawiam się, czego był świadkiem… Czy podczas któregoś majowego deszczowego dnia, w latach siedemdziesiątych mój ojciec czekał na swoją dziewczynę – moją matkę? Czy gościł na swych drewnianych ławkach, mojego dziadka, który co niedzielę odjeżdżał stąd w kierunku Miłosnej, gdzie mieszkała jego matka? – na pewno – nie raz zabierał mnie z sobą… Ba… dziadek mój – jeden z pierwszych napływowych mieszkańców Lubina w latach 50-tych rozkręcał oddział pekaes’u – i był jednym z pierwszych kierowców autobusu linii międzymiastowych… przywoził i odwoził stąd wielu… może Ciebie…

Właśnie z głośników przy biurku rozbrzmiewa maryla rodowicz ze swym utworem – hymnem pokolewniowym – „ale to już było” – no właśnie… to już było, i nie wróci więcej… razem z dworcem pójdą w zapomnienie te wszystkie wspomnienia… te chwile zapomniane… w swoich ruinach pogrzebie ten nasz dworzec… wszystkie smutne pożegnania i rodości powitań..

tak…dworzec… to miejsce magiczne… szkoda…